Przed Jarogniewem Drwęskim niewątpliwie byli władcy i prezydenci miasta, ale jeśli chodzi o prezydentów w niepodległym kraju, to on jest uważany za pierwszego – pisze poznanyes.eu.
Zarządzanie miastem nie jest zadaniem łatwym, zwłaszcza w czasach, gdy Poznań znajdował się pod wpływem rewolucji niemieckiej i nie mógł podejmować żadnych decyzji bez zgody Berlina. Drwęskiemu udało się jednak nie tylko zaimponować Niemcom, ale także z dumą pełnić funkcję pierwszego burmistrza Poznania, bez wyrzutów sumienia.
Pokorne dzieciństwo i zdobyta wiedza
Jarogniew Drwęski urodził się w mieście Glinno 6 grudnia 1875 roku. Dorastał w rodzinie szlacheckiej herbu Gozdawa. Rodzice wychowali syna dość surowo: uczyli go skromności i prostoty, a także podkreślali, że ważne jest, aby wybrać szlachetny i szanowany zawód.
W 1895 roku Jarogniew przyjeżdża do Poznania i odwiedza katedrę św. Marii Magdaleny, po czym zdaje maturę. Jednak nie zgadzał się ze wszystkim, czego uczyli go rodzice, i postanowił założyć tajne towarzystwo, w którym razem z przyjaciółmi zdobywał wiele informacji o polskiej kulturze, literaturze, historii, ale głównie o faktach i pragmatyce. Bardzo lubił też pisać i w tym samym roku 1895 wydał po raz pierwszy swój artykuł do „Przeglądu Poznańskiego”.
W latach 1899-1903 studiował prawo i ekonomię na Uniwersytecie Berlińskim. Następnie opanował praktykę sądową, a nawet otworzył własną kancelarię adwokacką w Poznaniu. Jarogniew pracował tam do 1918 roku.
Miłość do pisania pozostała, i równolegle Drwęski był publikowany w różnych gazetach i publikacjach. To zainspirowało go do zaangażowania się w działalność społeczną i administracyjną. Jarogniew został członkiem Rady Miejskiej Poznania.
Prezydent Poznania
W 1918 roku Jarogniew Drwęski został pierwszym nadburmistrzem Poznania mianowanym przez Radę Robotników i Żołnierzy, a kilka miesięcy później, w marcu 1919 roku, pierwszym Prezydentem Poznania.
Warto zaznaczyć, że polityk świetnie spełniał swoje obowiązki, nawet godnie się wykazał podczas niespodziewanego Powstania Wielkopolskiego. Zrobił wiele dla poprawy miasta Poznania – miejsca, do którego udał się na naukę, ale pozostał tam do końca swojego życia.
W 1919 roku Drwęski zorganizował zarząd, który wyeliminował wszelkie problemy z zaopatrzeniem ludności cywilnej Poznania.
Dzięki niemu w mieście powstał Teatr Poznański, Opera Poznańska oraz Biblioteka Raczyńskich. Uruchomił także program robót publicznych, jednocześnie ulepszając miasto i zapewniając dodatkowe miejsca pracy.
Międzynarodowe Targi Poznańskie pojawiły się w mieście w 1921 roku – kolejna zasługa Jarogniewa. Targ szybko nabrał rozmachu, a później stał się ważnym atrybutem miasta i największym punktem handlowym: zawsze można było tu znaleźć narodowe rzeczy, słodycze, likiery, przekąski i inne rzeczy.
Ponadto został także pierwszym prezesem „Związku Miast Polskich” (opracował projekt polskiej ordynacji miejskiej), prezesem „Towarzystwa Prawno-Ekonomicznego” w Poznaniu, a jednocześnie kontynuował pracę w redakcji.
Dużą rolę i wsparcie w życiu polityka odegrała jego żona Izabela. Była mądrą kobietą, pomagała mężowi w każdy możliwy sposób, a także aktywnie uczestniczyła w życiu publicznym miasta. Jeszcze w czasie Powstania Wielkopolskiego Izabela zorganizowała kobiecą drużynę, która udzielała pomocy sanitarno-zaopatrzeniowej wszystkim potrzebującym.
Rządy prezydenta nie trwały długo. W 1921 roku zachorował na dyzenterię i nie był w stanie przezwyciężyć tej choroby. Jarogniew Drwęski zmarł 14 września tego samego roku w wieku 45 lat i został pochowany na poznańskim cmentarzu. We wrześniu 2021 roku była setna rocznica jego śmierci.
Niestety, po wielu latach zasługi pierwszego prezydenta zostały przyćmione przez innych polityków, a wykonana przez niego praca okazała się w opinii poznańskich elit nie tak wartościowa, jak jest w rzeczywistości.