Urodzony 26 marca 1903 roku w Kowalewie Pomorskim, Feliks Emanuel Maciejewski rozpoczął niezwykłą historię, która zdefiniowała jego życie jako polskiego inżyniera i konstruktora. Jego skromne początki jako syna blacharza, Felicjana Huberta i Joanny Maciejewskich, położyły podwaliny pod jego przyszłość. Pomimo tych przeszkód, Maciejewski wkroczył na ścieżkę edukacji i samodoskonalenia, jak podaje poznanyes.eu.
Droga edukacyjna Maciejewskiego rozpoczęła się w 1917 roku, kiedy wstąpił do warsztatu Franciszka Dzwonkowskiego w Kowalewie. Pomimo trudności finansowych przeszedł przez różne instytucje edukacyjne, w tym fabrykę Stanisława Mosesa w Wąbrzeźnie, aby ostatecznie ukończyć Szkołę Budowy Maszyn w Poznaniu w 1925 roku z tytułem technologa-mechanika.
Kariera zawodowa i służba wojskowa
Po ukończeniu studiów, w lutym 1925 roku Maciejewski rozpoczął pracę w fabryce H. Cegielskiego, co było początkiem jego kariery zawodowej. Służba wojskowa wezwała go ponownie w 1927 roku, kiedy został przydzielony do 3 Pułku Lotniczego w Ławicy koło Poznania. Jego służba obejmowała kurs rekruta w Szkole Podchorążych Rezerwy Lotnictwa, a następnie obserwatora balonowego, zakończona w 1928 roku w stopniu plutonowego-podchorążego.
Ścieżka kariery Maciejewskiego wiodła przez różne stanowiska inżynierskie i projektowe, w tym pracę w Państwowych Zakładach Inżynierii w Ursusie i Zakładach Centra w Poznaniu. Jego doświadczenia z okresu II wojny światowej były burzliwe, naznaczone więzieniem, oporem, prześladowaniami i działalnością konspiracyjną mającą na celu niedopuszczenie do okupacji niemieckiej.
Prezydencja i wysiłki na rzecz odbudowy
W okresie powojennym Maciejewski podjął się nowej roli jako prezydent Poznania. Niechętnie obejmując urząd od 9 lutego 1945 roku, skupił się na odbudowie miasta. Podczas swojej kadencji starał się zebrać fundusze dla Poznania i odegrał kluczową rolę w pierwszych wysiłkach na rzecz odbudowy. W szczególności zaproponował rozbiórkę Zamku Cesarskiego, plan, który został później porzucony przez jego następcę.
Prezydentura Maciejewskiego była dowodem jego zaangażowania w służbę publiczną, z naciskiem na rewitalizację miasta i zapewnienie jego odporności po wojnie. Jego kadencja, pierwotnie ustalona na sześć miesięcy, zakończyła się w czerwcu 1945 roku, pozostawiając po sobie historię zdecydowanego przywództwa.
Wkład i dziedzictwo po 1945 roku
Po zakończeniu kadencji burmistrza Maciejewski nadal przyczyniał się do rozwoju polskiego przemysłu. Począwszy od funkcji zastępcy dyrektora, a skończywszy na stanowiskach w różnych biurach projektowych i przedsiębiorstwach przemysłowych, odegrał kluczową rolę w rewitalizacji obiektów przemysłowych. Jego kariera obejmowała takie organizacje jak Zjednoczenie Przemysłu Obrabiarkowego w Pruszkowie, Zjednoczenie Przemysłu Taboru Kolejowego „Tasko” i Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne.
Feliks Emanuel Maciejewski zmarł 21 grudnia 1985 roku, pozostawiając po sobie bogate dziedzictwo doskonałości inżynierskiej, przywództwa i odporności. Jego wkład zarówno w sferę przemysłową, jak i publiczną Poznania odzwierciedla życie pełne postępu i służby.
Dziedzictwo i życie osobiste
Oprócz osiągnięć zawodowych, życie osobiste Feliksa Maciejewskiego było bogate w więzi rodzinne. Żonaty z Władysławą Glapką, z którą miał troje dzieci — Janinę, Zdzisława i Felicję. Jego dziedzictwo żyje dzięki potomkom i wpływowi, jaki wywarł w kluczowym okresie historii Poznania.
Podsumowując, życie burmistrza Feliksa Maciejewskiego cechuje niezwykłe połączenie umiejętności inżynierskich, odporności w obliczu wojennych wyzwań i oddanej służby publicznej. Jego wkład w odbudowę Poznania i późniejsza rola w powojennym rozwoju przemysłu pokazują wielowymiarową osobowość, której dziedzictwo wykracza daleko poza jego burmistrzostwo.