Jarogniew Drwęski to wybitna postać w historii Poznania i pierwszy polski prezydent miasta w okresie niepodległości, który pozostawił niezatarty ślad w rozwoju miasta. Urodzony 6 grudnia 1875 roku w rodzinie ziemiańskiej w Glinnie, Jarogniew Drwęski stał się symbolem przywództwa, wytrwałości i zaangażowania w zachowanie polskiego dziedzictwa i kultury – pisze poznanyes.eu.
Dzieciństwo i edukacja
Droga życiowa Jarogniewa Drwęskiego rozpoczęła się w Glinnie, gdzie urodził się w rodzinie Kazimierza Gozdawy Drwęskiego i Klaudii Skoroszewskiej. Później, w 1881 roku, w czasie zaboru rosyjskiego jego rodzina osiedliła się w Mierzynku w województwie płockim. Jednak w wieku dziesięciu lat Jarogniew przeprowadził się do Poznania, aby zamieszkać z siostrami matki i rozpocząć naukę w Królewskim Gimnazjum św. Marii Magdaleny. To właśnie w tej placówce dołączył do tajnych stowarzyszeń uczniowskich, zasiewając ziarno swojej działalności politycznej i cech przywódczych.
Po ukończeniu gimnazjum w 1895 roku Drwęski kontynuował studia prawnicze i ekonomiczne na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie. W 1899 po pomyślnym zdaniu egzaminu referendarskiego rozpoczął praktykę sądową w Poznaniu. W 1904 założył w mieście własną kancelarię adwokacką, broniąc Polaków uchylających się od służby w armii pruskiej. Jednocześnie pisał do polskich wydawnictw, takich jak „Praca” i „Posener Tageblatt”, biorąc udział w ożywionych dyskusjach i promując polską kulturę.
Aktywność polityczna i przywództwo publiczne
Zaangażowanie Drwęskiego w sprawy narodowe i publiczne skłoniło go do udziału w wyborach do Rady Miejskiej Poznania. Od 1904 do 1905 i ponownie od 1915 do 1918 był członkiem rady, zyskując uznanie za niestrudzoną obronę języka polskiego i praw ludności polskiej. Jednocześnie odegrał kluczową rolę w zakładaniu organizacji działających na rzecz zachowania i promocji polskiej tożsamości, w tym Otwartego Związku Narodowego i tajnych stowarzyszeń, które uczestniczyły w walce o wolność Polski.
11 listopada 1918 roku był przełomowym momentem w historii Poznania. Wtedy Wydział Wykonawczy Rady Robotników i Żołnierzy mianował Drwęskiego na burmistrza Poznania, zastępując niemieckiego burmistrza, dr Ernsta Wilmsa. Ten krok zapoczątkował proces demontażu wpływów niemieckich w Poznaniu, który ostatecznie 27 grudnia doprowadził do powstania wielkopolskiego. Kolejne wolne, demokratyczne wybory do Rady Miejskiej Poznania odzwierciedliły popularność Drwęskiego wśród mieszkańców miasta, którzy wybrali go na burmistrza.
Po tych burzliwych wydarzeniach 17 kwietnia 1919 roku Jarogniew Drwęski został ponownie wybrany prezydentem już wyzwolonego miasta i pełnił tę funkcję aż do swojej przedwczesnej śmierci 14 września 1921 roku. Jego przywództwo wniosło znaczący wkład w rozbrojenie Niemców w mieście oraz ustanowienie ustroju demokratycznego w Poznaniu.
Dziedzictwo i wkłady
Podczas pełnienia funkcji burmistrza Drwęski zainicjował politykę wzmacniającą polską tożsamość w mieście. Prowadził wysiłki na rzecz polonizacji biurokracji, wprowadził polskie nazwy urzędowe i rozwiązał problemy miasta. Jego zarządzanie odegrało także kluczową rolę w tworzeniu i ochronie takich instytucji kulturalnych jak Opera Poznańska, Teatr Polski i Biblioteka Raczyńskich.
Wpływu prezydenta Jarogniewa Drwęskiego na Poznań nie da się przecenić. Jego niestrudzone zaangażowanie w sprawę polską, jego wpływowa rola w zarządzaniu miastem oraz jego wkład w kulturę i społeczeństwo są nadal pamiętane i honorowane. Historia życia Jarogniewa Drwęskiego jest dowodem ducha Poznania i jego niepohamowanego pragnienia wolności i tożsamości.